„Kraina miodu” reż. Ljubomir Stefanow and Tamara Kotewska 85 min. (otwarcie festiwalu)

„Zobacz, czy rozumiesz świat i czy świat rozumie ciebie” to hasło tegorocznego festiwalu Millennium Docs Against Gravity. Startujemy 10 maja. Festiwal potrwa w Centrum Spotkania Kultur do 19 maja. To największy festiwal filmów dokumentalnych w Polsce. Jako jedyny odbywa się równolegle w sześciu miastach: Warszawie, Wrocławiu, Gdyni, Lublinie, Bydgoszczy i Katowicach. Wydarzenie było nagradzane m.in. przez Polski Instytut Sztuki Filmowej jako „najważniejsze międzynarodowe wydarzenie filmowe w Polsce”. 

Dlaczego ludzie dążą do zaprojektowania robotów o wyglądzie człowieka? Kto zabił sekretarza generalnego ONZ? Co zrobisz, gdy świat stanie w ogniu? Czy możliwa jest podróż dookoła świata, może nie za jeden, a za wiele uśmiechów? Jak zdefiniować pojęcie obecności drugiego człowieka w wirtualnym świecie? Podczas festiwalu poszukamy odpowiedzi m.in. na te pytania. Zajrzymy też m.in. do domu „enfant terrible” francuskiego świata i do krainy miodu. Przed nami 30 pokazów wyjątkowych i inspirujących filmów. Nie może Was zabraknąć w Centrum Spotkania Kultur.

Wkrótce więcej informacji o biletach i karnetach na festiwal.

Kraina miodu

(Honeyland)

Macedonia / Macedonia, 2018, 85 min.

Reżyseria / Directed by: Ljubomir Stefanow and Tamara Kotewska

Zdjęcia / Cinematography by: Fejmi Daut, Samir Ljuma  

Producent / Producer: Atanas Georgiew

Produkcja / Production: Trice Films

Wybrane festiwale i nagrody / Selected festivals and awards: 2019 – FF Sundance: nagroda World Cinema Grand Jury Prize: Documentary, World Cinema Documentary Special Jury Award for Impact for Change, World Cinema Documentary Special Jury Award for Cinematography / Sundance FF: World Cinema Grand Jury Prize: Documentary, World Cinema Documentary Special Jury Award for Impact for Change, World Cinema Documentary Special Jury Award for Cinematography, 2019 – MFF Hong Kong / Hong Kong IFF, 2019 – New Direction/New Films FF Nowy Jork / New Direction/New Films New York

50-letnia Hatidze mieszka z chorą matką w opustoszałej macedońskiej wiosce bez dróg, prądu i bieżącej wody. Hoduje pszczoły i jest ostatnią z linii dzikich pszczelarzy, którzy sprzedają miód w małych partiach. Handluje nim w najbliższym mieście, oddalonym od jej domu o cztery godziny. Codziennie chodzi po zboczu wzgórza, aby sprawdzić swoje ule. Kocha pszczoły, zaklina je śpiewem, delikatnie manewrując plastrami miodu bez kombinezonu, siatki na twarzy lub rękawiczek. Żyje tradycyjnie, w zgodzie z naturą. Jednak pewnego dnia w jej okolicę wprowadza się obca wielodzietna rodzina. W jej życie wkradają się wrzeszczące dzieci, ryczące krowy i silniki. Hatidze z radością przyjmuje nowych sąsiadów, którzy również hodują pszczoły, ale traktują miód i pszczoły inaczej. Szacunek zastępuje twardy biznes i maksymalna ekspoatacja. Hatidze czuje, że to, czego nie da się zmienić należy zaakceptować. Jednak nowi przybysze mogą poważnie zagrozić jej życiu oraz ulom, które posiada. Film ukazuje zanikającą tradycję szacunku do pszczół i traktowania ich jak partnerów, a nie poddanych człowiekowi niewolników produkujących dla niego miód. Jest pięknie sfilmowany i mimo wszystko daje nadzieję na zmianę komercyjnego nastawienia człowieka do pszczół i natury.