“Dormitorium śladów. Polskie inspiracje Braci Quay” / Wybór polskich filmów animowanych

“Dormitorium śladów. Polskie inspiracje Braci Quay” / Wybór polskich filmów animowanych 

"Hobby" Daniel Szczechura,1968, 8’

Film zrealizowany w 1968 roku, w roku marcowego buntu studentów przeciwko totalitarnej władzy. Można go odczytywać jako metafora zniewolenia i pragnienia wolności, Można także interpretować jako obraz zaborczości kobiet i naiwności mężczyzn.

„Czarny kapturek” Piotr Dumała, 1983, 6’

Film zrealizowany oryginalną metodą malowania i wydrapywania obrazów na płytach szklanych. W filmie znana baśń o Czerwonym Kapturku została zamieniona w ciąg zaskakujących zdarzeń, wyzwalających w bohaterach (z tytułowym Kapturkiem włącznie) nieposkromione żądze.

„Ściany” Piotr Dumała, 1987, 8’

Opowieść o człowieku zamkniętym w pomieszczeniu bez wyjścia. Tworzywem klimatu filmu Piotra Dumłly -oprócz jego refleksyjnych treści są: wysmakowany rysunek i sposób animacji. Na szczególną uwagę zasługuje spójna z obrazem, sugestywna muzyka Przemysława Gintrowskiego.

„Łagodna” Piotr Dumała, 1985, 11’

Niezwykła wizja opowiadania Fiodora Dostojewskiego, sugestywne studium zazdrości i nienawiści, podkreślone zastosowaniem interesującej techniki malarskiej i przejmującą muzyką Zygmunta Koniecznego.

„Kafka” Piotr Dumała, 1991, 16’

Film animowany, przestawiający kilka lat z życia Franza Kafki. Powstawał w latach 1989 - 1991.

„Syn” Ryszard Czekała, 1970, 10’

Film o tęsknocie, o tym co dzieje się z rodzicami, kiedy zapomina o nich syn.

„Refleksy” Jerzy Kucia, 1979, 6’34’’

Sugestywna refleksja nad sensem bytu, przemijaniem. Po pełnych trudu zmaganiach z kokonu wydobywa się owad. Niespodziewanie zostaje zaatakowany przez innego owada. Rozpoczyna się walka na śmierć i życie. Owady staczają się do kałuży. Zbliża się człowiek. Gdy odejdzie - pozostaną po nim ślady butów i przydeptane, splecione w śmiertelnym uścisku owady.

„Odpryski” Jerzy Kucia, 1984, 9’58

Studium samotności i przemijania. W pamięci kobiety, wykonującej codzienne domowe zajęcia, odżywają kadry z dawnej przeszłości: młoda kobieta, mężczyzna, dziecko, wakacyjne plenery. . .

„Koń” Witold Giersz, 1967, 6’

Wolny koń zwycięża w pojedynku z usiłującym go ujarzmić człowiekiem.

„Klatki” Mirosław Kijowicz, 1966, 7’

Film o iluzoryczności władzy. Reżyser z ogromną konsekwencją powracał w swoich prostych filmach do jednego tematu: stosunku jednostki wobec systemu. Należące do tego nurtu "Klatki" zdobyły najwięcej nagród na międzynarodowych festiwalach zapewne ze względu na przejrzystość układu między ofiarą i katem, w tym przypadku więźniem i strażnikiem.